ذاتى انسان ارائه نمايند . در اين بخش سعى نويسنده بر آن بوده است كه نمونه‌هائى از مدارك استنباط را با توضيح مختصرى به پيشگاه علم و فقاهت عرضه بدارد ، البتّه چنانچه سنّت حسنهء تحقيق و اجتهاد در طول قرون و اعصار همواره در راستاى تأييد و تسديد محقّقان عاليقدر و مجتهدان بزرگوار تشيّع پرده از نقاب مشكلات مسائل برداشته است و حلّ عويصات معارف اهل بيت را به سمت و سوى خود كشانيده است ، اين بار نيز با تأمّلى مجدّد و تحقيقى مستوفى بتواند در اين عرصه قدمى استوار و منشى متين از خود ابراز و اظهار بدارد ، و دأب و دَيدن طريق اجتهاد و استنباط را كه همان آزادى در عرصهء انديشه بدون هيچ ترس و واهمه‌اى از تركزّات و اصول موضوعه‌اى كه ربّما لا اصل لها است ، به اخذ منابع فقهى تشيّع از مصادر وحى صلوات اللهِ و سلامهُ عليهم أجمعين اقدام نمايد . و به اين نكته بايد توجّه نمود كه چه بسا لغزش و خطاى در استنباط ممكن است موجب استمرار اين مسأله و تسلسل آن به نسلهاى بعد منجرّ گردد ؛ چنانچه در فصل بعد مختصرى در اين باره بحث خواهد شد .